Antonio Santoro gebruikt fotografie, digitale videografie, poëzie en performance, voortbouwend op een gedegen achtergrond in theater en literatuur. Zijn technieken kenmerken zich door zwart-wit, beweging, de vervorming van de figuur en de verkenning van het lichaam als archetype, waarmee hij een beeldtaal creëert die balanceert tussen realiteit en verbeelding. Zijn werken stralen een krachtige emotionele spanning uit en onderzoeken dromen, mythen, verlangen en angst, waarbij de kijker wordt uitgenodigd om zijn of haar plaats in het mysterieuze en steeds veranderende universum van het menselijk bestaan te bevragen.