Sommige specifieke soorten drukwerk vallen meer op door hun eigenaardigheden en hun rol in de kunstgeschiedenis. Elk type heeft zijn voordelen wat betreft het uiterlijk en de moeilijkheidsgraad bij de uitvoering.
- Lithografie: Lithografie werd uitgevonden in 1796 en is een techniek waarbij een afbeelding wordt getekend op een platte steen die is geprepareerd met een vettige substantie. De afdrukken worden gemaakt door inkt op de steen te doen en er papier op te leggen. Deze methode heeft de voorkeur omdat het de spontaniteit van de hand van de kunstenaar kan vastleggen.
- Zeefdrukken (Serigrafie): Zeefdrukken, ook bekend als serigrafie, werd vooral gebruikt in de 20e eeuw tijdens het poparttijdperk van onder andere Warhol. Het is kleurrijk en ideaal voor productie op grote schaal.
- Etsen: etsen dateert uit de 16e eeuw en is een methode waarbij zuur wordt gebruikt om in het oppervlak van een metalen plaat te snijden. Na het schrijven wordt de plaat op papier gerold; het is dus ideaal voor het produceren van fijne lijnen en afbeeldingen op papier.
- Houtsnede: Een van de vroegste vormen van prentkunst is de houtsnede, waarbij een afbeelding op het hout wordt gekerfd zodat de af te drukken lijnen het meest naar voren komen. Het produceert scherpe en duidelijke contrasten en kan worden teruggevoerd naar de vroege kunstwerken in het oosten en het westen.
- Giclée: Een modern printtype dat gebruik maakt van de inkjettechniek. Met giclée kunnen digitale kopieën van digitale kunstwerken of reproducties van artistieke schilderijen worden gemaakt. Het wordt gewaardeerd om zijn vermogen om kleuren met grote nauwkeurigheid en detail te archiveren.
Deze verschillende benaderingen in het afdrukproces hebben de artistieke praktijk verrijkt doordat ze nieuwe facetten, lagen en waarden hebben geïntroduceerd op het gebied van de beeldende kunst.
Volgens de kunstcontext en -praktijk is een editie een reeks reproducties van hetzelfde kunstwerk van één matrijs, die meestal in kleine hoeveelheden wordt gedrukt om de beschikbaarheid van het kunstwerk strikt te controleren. In een editie is elk werk gelijk en vaak gemarkeerd met een nummer dat de positie in de reeks aangeeft. Een afdruk met de inscriptie '1/50' betekent bijvoorbeeld dat het de eerste is in een reeks van vijftig fysiek gelijkaardige afdrukken.
Dit is vooral populair bij druktechnieken zoals lithografie, etsen, zeefdrukken en digitale replica's of giclée-afdrukken. Deze praktijk helpt kunstenaars om het aantal exemplaren van een werk dat ze aan het publiek kunnen verkopen te vergroten zonder afbreuk te doen aan de kwaliteit en uniciteit van de kunst. In sommige gevallen worden de platen, schermen of stenen die worden gebruikt voor het maken van nieuwe afdrukken verwijderd of zodanig aangepast dat er geen afdrukken meer kunnen worden gemaakt om de waarde van de beperkte oplage te behouden.
Deze methode maakt kunst niet alleen betaalbaarder, maar draagt ook bij aan de verzamelwaardigheid van de afdrukken omdat het moeilijk zal zijn om er veel van te vinden, waardoor ze waardevoller worden naarmate de tijd verstrijkt.
Hedendaagse kunstdrukken hebben een grote rol gespeeld in het definiëren van hoe de hedendaagse kunstmarkt eruit ziet, met stukken van enkele van de grootste kunstenaars uit het moderne kunsttijdperk. Tegenwoordig zou het onmogelijk zijn om over moderne kunstdrukken te spreken zonder Andy Warhol te noemen, een van de belangrijkste persoonlijkheden in verband met dit soort kunst die meesterwerken creëerde als "Marilyn Diptych (1962)" en "Campbell's Soup Cans (1962)" in zeefdruktechniek.
Ook Roy Lichtenstein ontging het niet; hij kopieerde een grafische stijl van de strips van populaire strips. Enkele van zijn beroemde werken zijn "Whaam! (1963)" en "Drowning Girl (1963)"; deze werken omarmen Pop Art waarbij hij commercieel drukwerk gebruikt om culturele goederen te parodiëren.
Een ander icoon dat pionierde met verandering is Robert Rauschenberg, wiens "Combines" niet-traditionele materialen en gedrukte media samenvoegde. Zijn solventtransfertechnieken van schilderijen en foto's die overgingen in een nieuwe vorm van drukwerk toonden het volledige potentieel ervan als kunstvorm.
Deze kunstenaars en anderen gebruikten het afdrukken om de conventionele kunstvormen in twijfel te trekken en kunstwerken te produceren die niet alleen de cultuur van dat moment weerspiegelden, maar deze ook informeerden en zo hun positie in de broederschap van de moderne kunst bevestigden.