Stefan Eisele

Algoritmen streven naar perfectie. Ik streef naar de imperfecties ervan. Om precies te zijn: roest, erosie, het gewicht van materiaal – weergegeven door een machine die nog nooit een oppervlak heeft aangeraakt. Mijn studie industrieel ontwerp heeft me geleerd hoe materialen zich gedragen: hoe staal verweert, hoe verf barst en hoe oppervlakken gebruikssporen vertonen. Ik gebruik deze kennis om generatieve AI te duwen waar het niet heen wil – naar het ruwe, het zware, het tastbare.

Mijn werk bevindt zich in de spanningsvelden van digitale precisie en fysiek verval. Tijdens het proces ondergaat elke afbeelding tientallen iteraties, handmatige correcties en bewuste beslissingen over wat ruw blijft en wat verfijnd wordt. Maar de machine produceert steeds gladde oppervlakken – dus ik drijf de machine tot het uiterste, richting wrijving. Het resultaat ligt ergens daartussenin: een heldere berekening die toch de weerstand van het materiaal laat zien.