Carlos Lorenzola, filosoof en muzikant, valt op door zijn autodidactische originaliteit in de beeldhouwkunst. Hij geeft de voorkeur aan handmatig modelleren met verschillende draden en metalen zoals ijzer, aluminium en koper, wat resulteert in werken vol textuur en kleur. Haar kunst weerspiegelt innerlijke vrijheid, schoonheid, uitstraling en wedergeboorte en bevordert diepe emotionele resonantie en introspectie in het leven van de kijker.