Islem Haouati gebruikt voornamelijk fotografie, verrijkt door zijn achtergrond in architectuur, om de relatie tussen het individu en zijn stedelijke omgeving te onderzoeken. Zijn techniek combineert documentaire en artistieke esthetiek, waarbij hij de voorkeur geeft aan natuurlijk licht, contrasten en een zorgvuldige compositie, beïnvloed door aandacht voor lijnen en volumes. Via zijn werk brengt hij een unieke energie over, waarin emotie ontstaat uit de ambiguïteit en poëzie van alledaagse momenten, en nodigt hij de kijker uit om zijn of haar eigen kijk op de wereld te ervaren en te bevragen.