Max Weber, die meer bekend stond om zijn sociologische theorie dan om zijn verfkunsten, hield zich kort bezig als schilder, een minder bekend facet van zijn grenzeloze onderzoek. Zijn werken, gehuld in academische kracht, maken gebruik van een figuratieve stijl met een grimmig, analytisch oog, waarbij hij het sociaal-politieke landschap van zijn tijd ontleedt. Zijn doeken spreken over de rationalisering en ontgoocheling van de moderne samenleving en roepen introspectie en een kritische evaluatie van de culturele evolutie op.