Met meer dan tien jaar ervaring als filmmakers vertalen de Mexicaanse beeldend kunstenaars Natalia en Salomón Sutton filmische verhalen naar de fysieke ruimte van het kunstwerk. Binnen het verruimde kader van het beeld gebruiken ze zeer ambachtelijke processen die het beeld transformeren tot een uniek object.

In een tijdperk dat wordt gekenmerkt door digitale overdaad en oneindige reproduceerbaarheid, onderzoekt SUTTON hoe materialiteit en aanwezigheid aan het beeld kunnen worden teruggegeven.

De kern van hun werk wordt gevormd door een onderzoek naar de fragiliteit van de waarneming en de spanning tussen permanentie en vergankelijkheid. Wat verborgen blijft, wordt net zo belangrijk als wat onthuld wordt.

In tegenstelling tot de snelheid en immateriële aard van de hedendaagse visuele cultuur, omarmt SUTTON traagheid, vakmanschap en de uniciteit van het kunstobject.

SUTTON transformeert beelden in aanwezigheid.