Dimí

Ze is opgeleid als architect en woont en werkt in de buurt van Milaan. Ze heeft geëxposeerd in de groepstentoonstellingen "Essere donna" (2024) en "Abbiatearate" (2026) in Castello Visconteo in Abbiategrasso (MI).
In haar werk bestaan twee creatieve fasen naast elkaar: de trage fase van observatie, in de potlood- en houtskoolportretten die het menselijk gezicht aftasten op zoek naar emotie; en de instinctieve fase van acrylverf, waarin kleur niet langer iets representeert, maar er deel van uitmaakt.
Ze geeft stem aan stemmingen, ervan overtuigd dat gevoelens en innerlijke conflicten de grenzen van geschiedenis en geografie overstijgen.
Ze gelooft in de empathische kracht van beelden: de vreugde en sereniteit van het doek verspreiden zich door de hele ruimte waarin het wordt tentoongesteld; terwijl degenen die hun eigen innerlijke worstelingen in de portretten herkennen, troost en lichtheid vinden in het delen ervan.
Als Rembrandt en Sorolla de meesters blijven van de psychologische blik en het licht, vindt hij in Vivian Maier een verwante methode: stille observatie vanuit een persoonlijke behoefte, nog voordat het bedoeld is om te delen.