Ilir Osmani

De werken beginnen waar de tijd condenseert en de waarneming vertraagt. Ze leggen sporen vast – sporen van beweging, herinnering, materiaal en resonantie. Stilte, transformatie, fragment en drempel bestaan niet los van elkaar, maar gelijktijdig. Hieruit ontstaan ruimtes die zich niet direct aan het oog openbaren. Figuratieve momenten verschijnen niet als verhaal of personage, maar als toestanden van aanwezigheid. Ze beweren niets, ze leiden niet – ze openen de waarneming. De werken bewegen zich tussen zichtbaarheid en ontbinding, tussen condensatie en leegte. Gelaagdheid speelt een centrale rol. Het oppervlak wordt niet begrepen als een conclusie, maar als een opslagplaats van tijd, spoor en verandering. Ik ben minder geïnteresseerd in de representatie van een motief dan in de spanning die ontstaat wanneer reductie concentratie wordt.
De werken zijn niet bedoeld als definitieve uitspraken. Ze blijven open – ...