Juliette Wegrzyk

Van jongs af aan hebben tekenen, muziek en schilderen een centrale plaats in mijn leven ingenomen. Na mijn studie Duitse literatuur, musicologie en het conservatorium, hebben de ups en downs van het leven me niet kunnen doen afdwalen van het zwaartepunt dat creativiteit voor mij vertegenwoordigt.
Wanneer de lijn het onderwerp verlaat, vaak struiken, bomen, bloemen, een choreografie van bladeren, een contrapunt, strepen van materie, luistert mijn geest naar de trillingen, de hand, een eenvoudig instrument dat tast naar een valpunt, vaak gelegen in een onvoorspelbare zone, een fragment dat overblijft. Het fragment laat ons stiltes voelen of horen, en toont het belang van dit moment dat het geheugen dwingt, waarna taal slechts moeizaam geboren kan worden in een dialoog met de ander. Fotografie plaatst mijn oog in gewichtloosheid, vervaagt voor het beeld, en weerspiegelt deze alomtegenwoordige drempel tussen leven en dood.