Maria Dobrican

Mijn artistieke onderzoek ontstaat vanuit het weglaten van elementen, vanuit het verlangen om ruimte te laten voor stilte, voor licht en voor wat vaak onzichtbaar blijft.
Via schilderkunst, materie en contemplatieve fotografie onderzoek ik de fragiele grens tussen aanwezigheid en afwezigheid. Mijn werken gedijen op het evenwicht tussen leegte en materie, licht en schaduw, gebaar en verstilling.
Ik voel me aangetrokken tot alles wat de sporen van tijd en imperfectie draagt: versleten jute, onbewerkt papier, pigmenten, krijt, water, vezels en verweerde oppervlakken. Ik gebruik ze niet als decoratieve elementen, maar als emotionele sporen en stille herinneringen.
Het minimalisme dat ik nastreef is noch koud noch geometrisch, maar contemplatief en materieel, beïnvloed door wabi-sabi-esthetiek, oosterse gevoeligheid en de meest essentiële hedendaagse fotografie.

Het 'onvoltooide' is een fundamenteel onderdeel van mijn artistieke taal: ik ben meer geïnteresseerd in suggereren dan in uitleggen, en laat de toeschouwer de ruimte om emotioneel af te maken wat niet volledig wordt getoond.