Een curatie van Natalie Slater, Curator bij Singulart – In haar serie 'De Profundis' concentreert Isabelle Philips-Decramer zich op de menselijke figuur onder druk. Gezichten zijn samengeperst in een ondiepe ruimte. Ogen zijn overdreven. Lichamen zijn gereduceerd tot vereenvoudigde vlakken van verzadigde kleuren. Er is geen narratief kader en weinig omgevingsdetails. De ontmoeting is direct. De serie onderzoekt innerlijke gemoedstoestanden zonder theatraliteit. Twijfel, aarzeling, ongemak – deze gevoelens worden overgebracht door nabijheid en herhaling in plaats van gebaren. Figuren staan dicht bij elkaar, leunen naar voren of kijken de kijker recht in de ogen, zwevend in dichte velden van blauw, rood en groen. Kleur heeft een structurele functie. Donkere gedeelten absorberen licht; lichte gedeelten weerstaan het. De spanning tussen compressie en belichting vormt de basis van elke compositie. Hoewel de werken intiem van formaat zijn, verschuift de herhaling van gezichten de interpretatie van een individueel portret naar een gedeelde situatie. De individuele identiteit blijft behouden, maar wordt door de groepering en nabijheid ondermijnd.