Een curatie van Flavio Scaloni, Gallery Manager bij Galerie Lo Scalo – Het thema Locus Amoenus (Latijn voor "aangename plek") is een klassiek concept dat kunstenaars enorm inspireert door een geïdealiseerd, mooi en veilig landschap weer te geven – een seculier Eden. Het wordt doorgaans geassocieerd met betekenissen als toevluchtsoord, ontsnapping, rust, psychologische harmonie en ongerepte natuur. Symboliek draait vaak om weelderige flora, stromend water en aangename schaduw, wat staat voor vruchtbaarheid en spirituele vrede, en een psychologisch contrast biedt met de complexiteit van het moderne leven. In de kunstgeschiedenis, met name vanaf het midden van de twintigste eeuw, verschoof dit ideaal en werd het zowel een object van streven als een plek voor kritische reflectie. Na 1950, hoewel de kernimpuls nog steeds aanwezig is, geven hedendaagse kunstenaars het 'ideale landschap' vaak complexiteit, waarbij ze de authenticiteit ervan in twijfel trekken of kunstmatige perfectie verkennen. Een beroemd voorbeeld zijn David Hockney's levendige, lichtovergoten zwembaden en tuinen in Californië (bijvoorbeeld A Bigger Splash, 1967), die een welvarende, moderne locus amoenus weergeven. In de fotografie legde de wereldberoemde Ansel Adams (hoewel hij al eerder actief was, heeft zijn nalatenschap de visies na 1950 gevormd) de sublieme, ongerepte Amerikaanse wildernis vast en vestigde daarmee de norm voor het ideale landschap.