Een curatie van Flavio Scaloni, Gallery Manager bij Galerie Lo Scalo – Monochrome is een krachtig thema dat schilderkunst reduceert tot de puurste elementen: kleur, textuur en licht. Deze radicale eenvoud inspireert kunstenaars door de kijker volledig te richten op de materiële aanwezigheid van het werk, en zo uit te nodigen tot meditatie over puurheid, stilte en het sublieme. Psychologisch gezien roept één kleurvlak een diepe emotionele reactie op, die verder gaat dan het verhaal en leidt tot een directe, viscerale ervaring. Symbolisch gezien representeert het vaak de leegte, oneindigheid of een tabula rasa (onbeschreven blad). In de 20e-eeuwse kunst werd de monochrome stijl een hoeksteen en daagde de definitie van schilderkunst na 1950 uit. Barnett Newmans serie Who's Afraid of Red, Yellow and Blue (begonnen in 1966) gebruikte uitgestrekte kleurvlakken voor een monumentaal effect. Yves Klein (uit de jaren 50) is het meest bekend en ontwikkelde zijn kenmerkende pigment, International Klein Blue (IKB), waarmee hij werken als Monochrome Sans Titre (IKB 3) (1960) creëerde om het immateriële te verkennen. Tegelijkertijd eisten Ad Reinhardts "Black Paintings" (1960-1966) stille beschouwing van pure, bijna onzichtbare vorm. Deze traditie wordt voortgezet door kunstenaars zoals Robert Ryman, wiens wit-op-wit schilderijen licht en oppervlak onderzoeken. Deze verkenning breidt zich uit naar de fotografie, waar de wereldberoemde kunstenaar Hiroshi Sugimoto de monochrome schaal beheerst.