Anton Gartung, met een achtergrond in analoge fotografie, maakt gebruik van zwart-witfilm en een 40 mm-lens. Hij ontwikkelt een minimalistische esthetiek door op creatieve wijze bepaalde beperkingen aan te pakken en de nadruk te leggen op flitslicht voor harde contrasten en details. Zijn werk roept eenzaamheid op in de menigte, chaos naast perfectie, en licht dat danst met schaduwen, waarbij hij emotioneel een lyrische, soms melancholische, soms humoristische taal spreekt.