Aubrey Guzman is een autodidactische fotograaf wiens achtergrond in gemeenschapswerk haar aanpak sterk beïnvloedt. Ze gebruikt zowel digitale als 35mm-film en combineert beeldende kunst en straatfotografie met een delicate balans tussen documentaire en poëtische stijlen. Haar werk is meeslepend en rauw en roept een stille, emotionele resonantie op, waarbij ze vaak ongeziene stedelijke verhalen en de aangrijpende wisselwerking tussen herinnering, identiteit en transitie onthult.