Beverly Pepper maakte gebruik van de grootschaligheid van monumentale beeldhouwkunst, doordrenkt met principes van locatiegebondenheid en land art, en behield tegelijkertijd een onafhankelijke inslag, niet beïnvloed door heersende kunststromingen. Haar technieken combineerden industriële metaalmeesterschap met een organische wisselwerking met de omgeving, waardoor sculpturen ontstonden die het landschap domineren, maar er toch intrinsiek aan lijken. Haar creaties roepen een diepe verbinding op tussen de menselijke ervaring en de aarde, en kanaliseren een mix van ontzag, bestendigheid en een symbiotische dialoog met de natuur.