Federica Rodella gebruikt collage, kunstmatige intelligentie en digitale nabewerking, en put daarbij uit haar achtergrond in filosofie en creatief schrijven voor film. Ze experimenteert met een hybride taal, waarbij ze visuele fragmenten over elkaar heen legt en ruimte laat voor machinaal gegenereerde willekeurigheid; haar dromerige en symbolische stijl stelt de controle over het beeld ter discussie. Haar werken stralen een productieve onrust uit en roepen vragen op over identiteit, macht en menselijkheid in het tijdperk van geautomatiseerde beelden, waarbij ze de vraag altijd levend houdt in plaats van definitieve antwoorden te bieden.