Endriekus, met een achtergrond in beeldhouwkunst van de kunstacademie van Vilnius, gebruikt beton en brons. Zijn nauwgezette creatie van figuratieve sculpturen kanaliseert oude mythologie, waarbij de mensheid en hun dierlijke tegenhangers worden vastgelegd. Door het gebruik van lang bestaande archetypen portretteert Endriekus existentiële thema's die betrekking hebben op de evolutie van het leven en de dageraad van de mensheid - de ondoorgrondelijke overgang naar bewustzijn. Zijn werk is een contemplatieve mijmering over de aard van het bestaan, waarbij het onthulde wonder diepgevoelde verwondering opwekt.