Giordan Rubio (geb. 1998, Frankrijk, woont en werkt in Nice) is het onderzoeken van de verbanden tussen invloed en tijdelijkheid op de evolutie van dromen als een functie van de Ander, instellingen en media. Wat hij de droom noemt, is een metafoor die de onschuld uit de kindertijd voorstelt en die idealistische en vrije keuzeperspectieven belichaamt.

In zijn werk creëert hij vormen die tegengesteld zijn aan of elkaar aanvullen met behulp van herhalingen, kleurencombinaties of materialen met tegengestelde fysieke eigenschappen om de causaliteit van externe factoren op vrijheden te benadrukken. Hij transcribeert zijn eigen ervaring van de sociale breuk die verband houdt met zijn medische studies, waar vervulling onbereikbaar leek. Rubio vertaalt de informatie uit zijn dagelijkse consumptie van gesprekken, reclameslogans, boeken en zijn eigen dagboek in grafische en picturale composities. Alles wat hem van zijn kinderjaren tot heden omringt, is terug te vinden in zijn werk; de figuratieve stijl die overeenkomt met conventionele regels en houdingen versmelt in dezelfde mate met de meer kinderlijke stijl, en getuigt zo van de machtsverhoudingen die kenmerkend zijn voor het moment waarop het dagdromen uitsterft. Naast de universele typografie komen Giordan Rubio's eigen schetsen vaak voor in zijn werken, waarmee hij zinspeelt op een sentimentele gehechtheid aan de notitieboekjes van de kunstenaar. Bovendien vereeuwigt hij het moment in iemands leven waarop de droom geleidelijk vervaagt met de tijd. Zijn werk getuigt van een tijd waarin de mensheid voortdurend het Zelf in twijfel trekt en waarin de droom wordt opgegeven om haar kapitalistische plicht te vervullen.