Isaac de Honoret werkt op het snijvlak van schilderkunst en beeldhouwkunst. Hij bouwt vaak monochrome oppervlakken op door de opeenstapeling van texturen, waarbij hij licht en schaduw laat schitteren in dichte reliëfvelden die meebewegen met de blik van de kijker en zich niet aan één kant van het doek willen vestigen. Zijn ingetogen maar fysiek complexe beeldtaal onderzoekt de spanningen tussen aanwezigheid en afwezigheid, verbondenheid en isolatie, en nodigt uit tot stille contemplatie en de verborgen emotionele structuren onder de alledaagse ervaring.

De kunstenaar blijft bewust anoniem. Zijn gezicht, zijn leeftijd en vrijwel alle biografische details worden opzettelijk achtergehouden, zodat niets de kijker van het werk scheidt. Hij verschijnt alleen achter een masker met stekels, een weigering van een persona die alle aandacht terugbrengt naar het oppervlak zelf. Voor de Honoret is identiteit een afleiding; de betekenis van het werk behoort toe aan degene die ervoor staat.