Schilderen is voor mij als ademen. Ik heb het nooit geleerd. Ik heb het altijd gedaan. Zolang ik me kan herinneren, ben ik al geïnteresseerd in kunst. Het is mijn taal, mijn toevluchtsoord, mijn diepste thuis.

Ik schilder niet omdat ik dat wil. Ik schilder omdat ik het moet. Omdat kleuren mij vertellen wat woorden niet kunnen uitdrukken. Omdat elke penseelstreek een stukje van mijn ziel met zich meedraagt.

Mijn werken ontstaan intuïtief, in het moment – rauw, eerlijk, vol emotie. Ik werk met acryl- en oliepastels, vaak op grote doeken, omdat mijn emoties ruimte nodig hebben. Ik hou van het onvoorspelbare, het spontane, het echte.

Mijn grootste hoop is dat mijn kunst mensen raakt. Dat het iets bij andere mensen laat resoneren – een gedachte, een herinnering, een gevoel. Als dat lukt, dan is mijn foto terechtgekomen. En ik ook.