Julian Tejera omschrijft zichzelf als een representatieve schilder omdat hij gelooft in de 'inherente empathie van het kunnen relateren aan datgene wat we herkennen'. De Amerikaanse schilder oefent ook realisme om zijn vaardigheden scherp te houden en is gefascineerd door de psychologie van abstractie en het vermogen om de kijker toe te laten iets diepgaander aan te boren dan de oppervlakkige ervaring. Omdat Tejera's technieken zowel willekeurig als restrictief zijn, begint hij opzettelijk chaotisch en werkt hij zijn weg naar duidelijkheid.