Het werk van Ludovic Simon is, juist omdat het relatief onbekend is gebleven, een volkomen succes.
Hij houdt afstand van zichtbare effecten, codes en trends en kiest voor een ogenschijnlijk spottende eenvoud. De beelden zijn helder, de situaties direct herkenbaar, alles lijkt toegankelijk, te simpel en zonder noemenswaardige artistieke kwaliteiten.

Toch schuilt achter deze schijnvertoning een technisch meesterschap en een artistieke gevoeligheid die waarneembaar zijn voor oplettende en kritische ogen. Paren, gezinnen, intieme scènes: de lichamen zijn er, op hun plaats, maar alsof ze een beetje uit balans zijn. Geluk wordt gesuggereerd zonder ooit volledig te worden ervaren. Verlangen lijkt een gewoonte. Tederheid, een aangeleerd gedrag.

Haar werken vereisen geen onmiddellijke instemming of emotie. Ze functioneren anders. Ze stellen de vraag: Wat als je iets gemist hebt?