Vertilde beelden die betekenisvol als filmstills vormen een belangrijke uitgangspunt in het werk van Marianne Constance. Zij eindeloze scènes en landschappen waarin de mens vaak ontbreekt en waarbij momenten worden gesuggereerd vlak vóór of direct na een onuitgesproken gebeurtenis. Sfeer en visuele spanning staan centraal.
Haar werk beweegt zich tussen utopie en dystopie en onderzoekt de fragiele grens tussen wat mogelijk lijkt en wat ongemakkelijk of ongrijpbaar voelt. Deze spanning vormt een terugkerende uitgangspunt in haar beeldtaal.
Binnen deze dubbelzinnig ontstaan gelaagde beelden waarbij definitief aanwezig blijft en verandering altijd voelbaar is, maar niet volledig wordt onthuld.
Door te werken met verschillende media ontstaan composities waarin beeld en medium elkaar versterken en versterken. Haar werk verkent geconstrueerde werelden die tegelijkertijd vertrouwd en vervreemdend betekenisvol en ruimte laten voor interpretatie.