Kunst heeft altijd in mij geleefd, als een onzichtbare draad die door elke fase van mijn leven loopt. Ik ben een autodidactische kunstenaar: ik heb geleerd door boeken, documentaires, observatie en onderzoek, waarbij ik me liet leiden door nieuwsgierigheid en verwondering.

Het leven heeft me door verschillende werelden geleid: vijfentwintig jaar tussen de bloemen, daarna in de metaalindustrie als kantoorbediende, op de weg als vrachtwagenchauffeur en tussen de wijngaarden en de aarde. Bloemen, staal en aarde hebben een diepe indruk achtergelaten op mijn manier van voelen: fijngevoeligheid, kracht en substantie.

Abstractie en acrylverf zijn tegenwoordig mijn taal. Door middel van kleur transformeer ik wat ik niet kan uitdrukken in emotie, licht, energie en beweging.

Ik geloof dat een kunstwerk in de eerste plaats het hart moet aanspreken, niet het verstand. Daarom schilder ik vreugde en schoonheid, maar ook de wonden van onze tijd, met name het geweld tegen vrouwen.

Ik schilder wat ik niet kan zeggen en laat de kleur het verhaal vertellen.