Rafa Latiegui, met ruime ervaring in art direction voor videogames, ontwikkelt een schilderkunstige praktijk die zich richt op het mannelijk lichaam als een territorium van verlangen, herinnering en kwetsbaarheid. Met een stijl die verwant is aan het figuratief expressionisme, construeert hij zijn figuren door middel van vlakken, vlekken en gebaren die oscilleren tussen aanwezigheid en vergankelijkheid.

Haar werk is doordrenkt van de ervaring van chronische pijn en een queer perspectief dat het lichaam begrijpt als een plek van verzet, intimiteit en conflict. Afstand, de moeilijkheid van contact, het ongeleefde en verlangen komen steeds terug in scènes waarin fysieke nabijheid niet altijd verbondenheid impliceert.

Latiegui werkt vanuit een zoekende en onzekere positie en streeft ernaar zichtbaar te maken wat vaak onopgemerkt blijft. In haar schilderijen wordt fragiliteit een vorm van schoonheid en gedeelde herkenning.