Rupali Mansinghka, een autodidactische schilder, gebruikt voornamelijk acrylverf en inkt in haar verkennende abstracte werk. Ze gebruikt een veelvoud aan onconventionele hulpmiddelen en ontwikkelt meerdere texturen en lagen, wat uiteindelijk leidt tot de evolutie van een thema. Kunst is voor haar een meditatief proces, een ultieme vorm van zelfexpressie die de rauwe energie van haar gedachten vastlegt, een middel om emoties, ervaringen en filosofische ideeën te kanaliseren die verloren zouden kunnen gaan in letterlijke weergaven. Mansinghka's werk vat de complexiteit van het leven samen, is nauw verbonden met persoonlijke ervaringen en bevordert innerlijke kracht te midden van chaos. Haar gedurfde kleurgebruik en onvoorspelbare penseelstreken brengen levendigheid over te midden van onrust en sporen kijkers aan om positiviteit in de veelzijdige vorm van het leven te omarmen. Voor haar komen kunst en filosofie samen om haar wereldbeeld te vertegenwoordigen. Het leven met zijn talloze ervaringen, uitdagingen en momenten van openbaring vormt een van de belangrijkste onderwerpen van haar werk.