Schilderen op straat; schilderen voor op straat.
Een dogma geïnternaliseerd door TONA.
Schilderen doorbreekt alle barrières omdat er geen taal nodig is om te communiceren.
Tijdens het schilderen worden kinderen meestal vreemd om hem heen zien hangen, en hun leven wordt door hem vastgelegd met foto's.
Deze foto's veranderen vervolgens in zwaar gedetailleerde stencils, die vervolgens in een andere stad op een andere muur worden geschilderd.

En zo beginnen hun persoonlijke verhalen over de afbrokkelende gevels van deze wereld te reizen.
Hoe communiceren deze beelden met de voorbijgangers?
Verklaard door de reactie en interactie die tijdens het kijken wordt opgewekt.

Het is een spel. Een visualisatie. Een vermeende observatie zonder commentaar.
Deze afbeeldingen proberen niet de loop van de samenleving te veranderen.
In plaats daarvan zijn ze geïnteresseerd in een langzaam en voorzichtig contact met de toeschouwers - het extraheren van een visuele en emotionele frequentie van binnenuit.

TONA's voortdurende zoektocht naar een emotionele connectie wordt een permanente activiteit voor hem. Liever de meest onreine ruimtes om te schilderen, met zijn grote interesse in verval. Een van de paradoxen van het leven; omdat zijn stencils er duidelijk schoon uitzien.

TONA's motieven reizen met hem mee en verspreiden zich vaak zelfstandig via digitale netwerken. Van de foto tot het sjabloon, tot de muur, tot de herinnering, door de lens van een camera, de wereld in, het universum in ...
Alles is in beweging, hoewel het beeld stevig op de muur blijft zitten, zal het uiteindelijk mee instorten of verdwijnen onder een nieuwe verflaag.
Op de een of andere manier is alles met elkaar verbonden en blijft de tijd een sensatie.

Tekst © 2018 door Anna Lafrentz
Vertaling © 2018 door Anpu Varkey