Víctor Carrillo Montero maakt gebruik van collage – zowel analoge als digitale – fotografie en kunstmatige intelligentie, voortbouwend op een solide achtergrond in grafisch ontwerp en kunstgeschiedenis. Hij maakt gebruik van fragmentatie, gelaagdheid van texturen en een oscillatie tussen rationele compositie en organische vormen, waardoor menselijke lichamen in transitie en ambigue visuele oppervlakken zichtbaar worden. Zijn werken brengen het ongemak tussen het menselijke en het kunstmatige over, roepen een latente emotie op achter elk beeld en suggereren een dialoog tussen schoonheid en rusteloosheid, herinnering en transformatie.