Valia Lemcovici, wiens vader schilder was, bracht haar al op jonge leeftijd de smaak voor kunst bij. Na haar studie aan de Beaux-Arts in Parijs werkte ze met hout, klei, gips, cement en brons. Deze veelzijdige kunstenaar maakt bewegende werken, vaak geïnspireerd door dans, gekenmerkt door dualiteit en medeplichtigheid, waarbij hij afstand neemt van het realisme en zich richt op een poëtische en dromerige visie. Voor haar is kunst een spirituele en vleselijke zoektocht, een lied voor het lichaam, omgezet in een sculptuur, die een aangrijpende emotionele vergankelijkheid belichaamt.