Wiegen den Uyl maakt gebruik van coagulatieprocessen in het schilderen en tekenen, waarbij hij het concept van 'genese' vanuit een evolutionair perspectief onderzoekt. Zijn techniek legt momentopnamen van transformatie vast, waarbij hij figuratieve vormen gebruikt die de dubbelzinnigheid tussen het dierlijke en het menselijke suggereren. Zijn kunst roept een gevoel op van worstelen met het ongrijpbare en nodigt kijkers uit in een ruimte van voortdurende opkomst en vragen.