Werken ontstaan waar de tijd condenseert en de waarneming vertraagt. Ze leggen sporen vast – sporen van beweging, herinnering, materiaal en resonantie. Stilte, transformatie, fragment en drempel bestaan niet los van elkaar, maar gelijktijdig. Hieruit ontstaan ruimtes die zich niet direct aan het oog openbaren.
De kern van mijn werk wordt gevormd door de vraag naar aanwezigheid. Ik ben niet geïnteresseerd in de afbeelding van een persoon of een motief, maar veeleer in hoe aanwezigheid ontstaat, zich versterkt en voortduurt ondanks tijd, materiaal en transformatie. Figuratieve momenten verschijnen daarom niet als verhaal of personage, maar als gemoedstoestanden. Ze beweren niets, ze leiden niet – ze openen de waarneming.
Het aanbrengen van lagen creëert hier geen formeel effect, maar eerder een opslagplaats van tijd, sporen en verandering. Het oppervlak wordt een plek waar het verleden zichtbaar blijft, overlapt en tegelijkertijd vervaagt. Vuur, as, fragment en reductie...