Ik onderzoek abstractie als een manier om terug te keren naar het zien zelf. Door verhaal, diepte en herkenbare beelden weg te laten, laat ik kleur en vorm op zichzelf bestaan, zonder de kijker naar een vastomlijnde betekenis te leiden.

Mijn werk is geïnspireerd op de manier waarop een kind de wereld voor het eerst ervaart, voordat dingen een naam of betekenis hebben. In die fase worden kleur en vorm vrijer en opener beleefd. Door te schilderen probeer ik deze directe, intuïtieve waarneming te benaderen.

In mijn atelier vermijd ik bewust figuren en verhalende elementen. Hierdoor kan ik me concentreren op de relatie tussen kleuren en vormen. Op het doek interageren ze, veranderen ze en komen ze tot leven als een dynamische aanwezigheid.

De schilderijen beelden niets specifieks uit. Ze fungeren als een ruimte waar de kijker kan stilstaan, zonder verwachtingen kan kijken en contact kan maken met zijn of haar eigen gewaarwordingen, emoties en herinneringen. Schilderen wordt een plek waar zien direct, persoonlijk en levendig is.