Chantal Cartier

Laten zien, laten voelen, een bepaalde emotie in de ogen van de ander oproepen.

Ik werk al heel lang; ik begon in de jaren 80 in Nancy met een degelijke, soms zware, leerperiode.

Ik begon met tekenen en inkt, ontdekte de lijn, het licht van de zwarte inkt op wit papier. Tegelijkertijd leerde ik schilderen, graveren en beeldhouwen. Uren en uren werk, onderzoek, ik zou bijna zeggen een worsteling, want soms is creatie één geheel.

Een ontmoeting met materie en zoveel meer… Ik liet weinig zien, toonde weinig, vaag aanvoelend dat dit noch mijn doel noch mijn motivatie was; ik voelde diep van binnen dat ik veel verder moest gaan, nog veel verder, om een deel van mezelf aan te raken om een ander deel beter te kunnen bereiken. Na een paar jaar begreep ik dat mijn werk niet uit mijn geest voortkwam.
Vandaag kom ik hier sterker en met meer innerlijke rust uit.