Natalia Tykhoniuk

Ik ben geboren in een stad die niet meer bestaat zoals ze was. Marioepol – ooit zee en zand, nu as en afwezigheid. Maar zelfs wat verdwijnt, laat zijn sporen na. Dat spoor is wat ik volg.
Ik woon nu in Zürich, maar mijn handen dragen nog steeds de aarde van elders. Ik vermaal stro, aarde, schors en as tot materie die schoonheid weerstaat. Dit zijn geen gekozen materialen – het is wat overblijft.
Ik sta dicht bij Arte Povera, omdat in de armoede van de materie genialiteit schuilt: de waarheid dat niets te klein is om herinneringen vast te houden. Ik sta dicht bij wabi-sabi, omdat de tijd zelf schrijft door imperfectie, door scheuren, door stilte.
Mijn vaten en wandstukken zijn geen objecten. Ze zijn getuigen. Metgezellen van stof en stilte. Kwetsbaar, maar toch blijvend. Ze blijven bestaan als al het andere verdwenen is.