Een curatie van Flavio Scaloni, Gallery Manager bij Galerie Lo Scalo – Blauw in de stad fungeert als een chromatische lens om de dualiteit van het stedelijk bestaan te verkennen, en symboliseert zowel de oneindige hemel als de melancholie van de stedelijke isolatie. Psychologisch gezien roept blauw een gevoel van 'het blauwe uur' op, een overgang tussen dag en nacht waarin de stad een ruimte van stille contemplatie en elektrische energie wordt. Sinds 1950 hebben kunstenaars deze kleur gebruikt om de kunstmatige gloed en architectonische diepte van het moderne leven vast te leggen. De invloed van Yves Klein op de kracht van puur pigment effende de weg voor werken zoals 'Blauwe Nacht' (1951) van Paul Klee, terwijl latere kunstenaars zoals Richard Estes blauwe reflecties gebruikten in hyperrealistische meesterwerken zoals 'Telefoonhokjes' (1967). In de fotografie gebruikte de wereldberoemde Saul Leiter gedempte, schilderachtige blauwtinten om de stedelijke blik opnieuw te definiëren in zijn iconische straatscènes, met name in 'Canopy' (1958). Deze selectie onderzoekt hoe hedendaagse kunstenaars blauw blijven gebruiken om de emotionele en fysieke geografie van de stad in kaart te brengen.