Een curatie van Sofiia Lisman, Art Critic bij – Je kiest je woorden zorgvuldig uit, je beeld van jezelf vormgeven, je versie van de gebeurtenissen oefenen. Je zorgt voor samenhang en goede smaak. Je bouwt een zelfbeeld op dat zonder ongemak geconsumeerd kan worden. En dan gooi je het onvermijdelijk allemaal weg. Wat je weggooit is geen afwezigheid. Het is overloop. Het is de overtollige waarheid die niet paste bij de versie van jezelf die je probeerde te handhaven. De prullenbak is geen leegte – het is een register. Een meedogenloos consistent verslag van gewoonten, impulsen, mislukkingen, verlangens, herhalingen die je nooit vrijwillig zou toegeven. Noem het afval als je daardoor beter kunt slapen. Maar afval is niets meer dan onbewerkt bewijs. Deze werken beschuldigen niet luidkeels – dat hoeft ook niet. Ze herorganiseren simpelweg wat al van jou was, wat al gebruikt werd, en laten het spreken in een taal die je niet kunt onderbreken. Want hier komt het ongemakkelijke gedeelte: je kunt liegen met woorden. Je kunt liegen met beelden. Je kunt zelfs tegen jezelf liegen. Maar jouw afval heeft geen verbeeldingskracht. Het streeft niet naar iets. Het is niet iets dat zichzelf rechtvaardigt. Het stapelt zich alleen maar op. Consumptie wordt ritme. Voorkeur wordt herhaling. Herhaling wordt identiteit. Niet degene die je uitvoert, maar degene die je produceert. Dit is altijd zichtbaar geweest. Altijd beschikbaar. Altijd wachtend aan de rand van de straat, evenzeer blootgesteld als genegeerd. Je hebt nooit iets verborgen gehouden. Je hebt de waarheid uitbesteed.