- Pagina 1

Een curatie van Sofiia Lisman, bij – Er is een drang om te stabiliseren wat zich tegen stabiliteit verzet. Om gewaarwordingen in een structuur te persen, ervaringen tot bewijs te maken, intuïtie tot iets verdedigbaars. Deze drang wordt intenser naarmate de werkelijkheid duidelijker wordt. Hoe helderder de realiteit, hoe hardnekkiger iets eraan ontsnapt. De zichtbare wereld eist orde: systemen, oppervlakken, uitkomsten. Maar elk systeem genereert ruis. Elk oppervlak bewaart resten. Wat opgelost lijkt, blijft trillen van twijfel. Emotie weigert zich te vereenzelvigen. Geheugen bewerkt feiten. Logica gaat vooruit, terwijl iets onbenoemds haar onderbreekt. De natuur maakt geen onderscheid tussen opzet en toeval. Groei gaat hand in hand met erosie. Herhaling leidt tot afwijking. Evenwicht is tijdelijk en misleidend. Wat heel lijkt, wordt in stand gehouden door breuken; wat willekeurig lijkt, volgt patronen die nooit sluiten. Wat niet aangeraakt kan worden, oefent druk uit. Afwezigheid structureert gedrag. Stilte smeedt banden. Het onzichtbare blijft bestaan door zijn effect in plaats van door zijn aanwezigheid, en verandert materie en tijd. Perfectie verschijnt kortstondig en stort in. Onvolmaaktheid houdt stand. In haar voortbestaan wordt iets gevoeld dat dichter bij de waarheid staat. Het denken schommelt tussen controle en overgave. Het begrip versplintert bij aanraking. De spanning lost niet op. Ze stapelt zich op. Je moet erin leven.