Een curatie van Natalie Slater, Curator bij Singulart – Deze curatoriële selectie brengt werken samen waarin het maken van lijnen en tekens functioneert als een gefragmenteerde taal. Op zwart-witte oppervlakken hopen krabbels, kronkelende symbolen, abrupte figuren, diagrammatische fragmenten en rusteloze inscripties zich op tot composities die zweven tussen schrift, beeld en gecodeerde gedachte. Gezichten verworden tot notatie, tekst gaat over in gebaren en symbolen verschijnen alleen om te worden doorgestreept, over elkaar heen gelegd of opzijgeschoven door het volgende dringende teken. Niets blijft staan. Elk oppervlak voelt aan als een muur die te vaak is beschreven – beklad, herzien, onderbroken en weer opnieuw opgebouwd. Monochroom versterkt die urgentie. Zonder kleur wordt het oog direct getrokken naar druk, snelheid, wrijving en herhaling – de botte kracht van zwarte lijnen tegen een witte achtergrond. Sommige werken lijken op uitvergrote bladzijden uit een notitieboekje, andere doen meer denken aan steegmuren, restanten van de metro of gecodeerde boodschappen die in het openbaar zijn achtergelaten. De krabbels fungeren als bewijsmateriaal: gedachten, waarschuwingen, labels, gezichten en half uitgewiste berichten die om ruimte strijden. Het resultaat is onrustig, direct en levendig, met een visuele ruis die lijkt te zijn ontleend aan muren, notitieboekjes en de snelheid van het denken zelf.