Een curatie van Raffaella Nobili, Owner and curator bij Paraventi Giapponesi – Het kosmische ei is een van de oudste en meest duurzame beelden van de mensheid: een archetype van oorsprong en wedergeboorte, een grens tussen de eenheid en de veelheid van de wereld. Daarin bestaan principe en transformatie naast elkaar, en opent het niet-zijn zich voor het zijn. In het altaarstuk van Brera hing Piero della Francesca het ei in het midden van de schaal als symbool van kosmische harmonie en spirituele vruchtbaarheid. In "Metamorfose van Narcissus" en "Geopolitiek Kind dat de geboorte van de nieuwe mens gadeslaat" transformeerde Salvador Dalí het tot een alchemistisch symbool van de geboorte, desintegratie en wedergeboorte van de wereld. In Leonora Carringtons "De reuzin" (La Dame Ovale) wordt het ei een visionaire baarmoeder, een laboratorium waar droom en mythe samensmelten, een baarmoederruimte waar de kosmos vorm krijgt. In de 12e eeuw beschreef Hildegard von Bingen de kosmos als een lichtgevend ei waar goddelijke adem doorheen stroomt, een levend universum waarin materie en geest samen ademen. Eeuwen later zou Jung in hetzelfde symbool de plek herkennen waar tegenstellingen zich herenigen en de mens herboren wordt. In deze samenstelling heb ik werken gekozen van kunstenaars die de vitaliteit van dit archetype vernieuwen, de generatieve kracht ervan herstellen en de onophoudelijke spanning tussen het geheel en het ene, tussen wat stilstaat en wat transformeert, herstellen.