Een curatie van Sofiia Lisman, bij – Het wil niet 'geliefd', 'opgeslagen' of 'begrepen' worden. Het wil je raken waar je het zwakst bent. Deze werken leggen bloot wat de meeste mensen doen alsof ze het niet in zich dragen: walging, honger, agressie, schaamte, verlangen dat niet in het gangbare plaatje past. Ze halen de delen van jezelf naar boven die je begraaft onder manieren en morele slogans. Ze onderhandelen niet. Ze vragen geen toestemming. Ze duwen. Je zou ze 'verontrustend' kunnen noemen. Dat is prima. Ze zijn hier niet om je te troosten. Ze zijn hier om te laten zien hoe dun jullie grenzen eigenlijk zijn. Elk stuk in deze collectie raakt precies het punt waar je de controle verliest. Waar je reacties niet gecontroleerd zijn, waar je gezicht je verraadt. Je kunt het proberen te negeren, te bespotten, te rationaliseren – maar je lichaam zal altijd als eerste reageren, voordat je excuses de overhand krijgen. Als het je afstoot, blijf dan. Als je je erdoor schaamt, blijf dan langer. Als je die aantrekkingskracht voelt die je niet wilt toegeven, dan is dat het moment waarop deze collectie eerlijk wordt. Deze werken dwingen je om het deel van jezelf onder ogen te zien dat je verborgen houdt. Het deel waarvan je doet alsof het niet bestaat. Het deel dat reageert voordat je de reactie kunt verwerken. Dit is geen veilige plek. Dit is het deel van de kunst dat juist inkrimpt. Je moet vandaag het patroon doorbreken, anders herhaalt de cyclus zich morgen.