Een curatie van Flavio Scaloni, Gallery Manager bij Galerie Lo Scalo – Het roken in de kunst dient als een complexe metafoor voor het verstrijken van de tijd, de vluchtigheid van het leven en de vervaging van de grens tussen verfijning en zelfvernietiging. Symbolisch gezien vertegenwoordigt rook de 'vanitas'-traditie – een herinnering aan de sterfelijkheid, waarbij opstijgende rookpluimen de vluchtige menselijke ziel weerspiegelen. Psychologisch gezien fungeert de sigaret vaak als een middel tot contemplatie, angst of een rebelse identiteit. Sinds 1950 zijn kunstenaars verschoven van de verheerlijking van de gewoonte naar kritische en conceptuele verkenningen. Philip Guston gebruikte de sigaret vaak als symbool van de eenzame neurose van de kunstenaar in werken als 'Bad Habits' (1970). David Hockney onderzocht de huiselijke intimiteit van de pijp in 'The Student: Homage to Picasso' (1973). In de fotografie legde de wereldberoemde Irving Penn de rauwe, afgedankte realiteit van de gewoonte vast in zijn baanbrekende serie 'Cigarettes' (1972), waarmee hij afval verhief tot monumentale kunst. Deze selectie onderzoekt hoe hedendaagse kunstenaars rook blijven gebruiken om de onzichtbare adem van het bestaan te visualiseren.