Een curatie van Sofiia Lisman, Art Critic bij – Eden was, in een andere grammaticale betekenis, nooit een tuin – het was een verkeerde interpretatie. Geen zondeval, geen slang, geen enkele overtreding. Alleen een eindeloze draaiing: verlangen dat zich in verlangen vouwt, vorm die in vorm oplost. Als er al een paradijs bestond, dan was het maar van korte duur, als een ingehouden adem, voordat het oploste in het mechanisme van het worden. Deze werken blijven hangen in die ineenstorting. Ze bewegen zich door versplinterde kosmologieën waar verlossing werd beloofd, maar nooit concreet werd. Gebaren van stilte breken onder het gewicht van herhaling. Wat ooit transcendentie betekende, circuleert nu als oppervlakte – afgeplat, geësthetiseerd, uitgehold. Het heilige is hier niet verloren gegaan, maar uitgeput. Verlichting verschijnt niet als een aankomst, maar als een gerucht, eindeloos uitgesteld. Zelfs het idee van zuiverheid voelt geënsceneerd aan, een houding ingestudeerd voor een afwezige getuige. Er is geen verdrijving uit dit paradijs, want er is nooit een toegang geweest. Alleen het langzame besef dat de tuin zelf is opgebouwd uit verlangen – een architectuur van projectie, in stand gehouden door hen die in een andere wereld moesten geloven. Wat overblijft is geen verlossing, maar helderheid: een ontdaan, onsentimenteel besef van verstrikt te zijn, zonder oorsprong, zonder uitweg. En misschien is dit, deze weigering van illusie, wel het dichtst bij de waarheid dat ons is toegestaan.