"In mijn wereld gelden alleen mijn regels. Ik volg mijn visie en wat het beste voelt voor mijn ogen."

Adele's The Princess-werk gaat niet over traditioneel meesterschap. Ze gelooft dat het herscheppen van de zogenaamde "meesterwerken" voor iedereen toegankelijk is. Ze houdt zich niet bezig met een vlekkeloze uitvoering - wat telt is de evocatie, het gevoel achter elk stuk. Voor haar gaat het erom te bewijzen dat iedereen iets kan proberen, experimenteren en betekenisvol kan creëren. Ze creëert wanneer ze de behoefte voelt, haar proces is geworteld in spontane creatie.

Ze herziet meesterwerken door zich uitsluitend te richten op zwarte figuren. Adele hervormt een verhaal dat vaak mensen zoals zij uit de klassieke kunst heeft uitgesloten. Ze gebruikt goud vanwege de elegantie en de manier waarop het de rijkdom van zwarte huidtinten benadrukt. Alles wordt aangestuurd door persoonlijke voorkeur in plaats van academische regels.

Het kan haar niet schelen of haar werk bij iedereen aanslaat. Dit is haar wereld, haar regels, haar visie. Welkom in Adele's Louvre.