Andreas Döring, een autodidactische fotograaf met een achtergrond in de mathematische fysica, put uit zijn academische achtergrond om zowel natuurlijke als stedelijke landschappen te verkennen. Zijn techniek is reductionistisch en streeft naar helderheid door scènes te reduceren tot hun essentiële elementen door een uniek subjectieve lens. Stilistisch vindt hij schoonheid in structuur en ambiguïteit, waarbij hij analytische nauwkeurigheid combineert met visuele nieuwsgierigheid. Dörings foto's roepen beschouwende emoties op en nodigen de kijker uit in een reflectieve ruimte waar de grens tussen waarnemer en waargenomene vervaagt en het landschap een katalysator wordt voor zelfonderzoek en herinnering.