Branca's werk, dat diepgeworteld is in haar interesse in psychologie en antropologie, onderzoekt de relatie tussen het fysieke en emotionele lichaam en onthult de complexe relatie tussen beide.
Branca duikt in de essentie van emotionele materie en verwerkt deze via een anatomische lens, waarbij ze deze transformeert in patronen, ritmes, dansen en cycli. Met behulp van gemengde media zoals verf op verschillende soorten papier en acrylplaten voor sculpturen, onderzoekt haar werk de complexiteit van de natuur, waarbij thema's als verbinding, erbij horen, verlies en transformatie worden weerspiegeld. Deze verkenning manifesteert zich in verschillende vormen, waaronder tekenen, schilderen, beeldhouwen, lichaamssculpturen en video.
Branca's statement is om kijkers uit te nodigen in een mentale ruimte voor introspectie, reflectie en verbinding, en hen aan te moedigen om te reflecteren op hun eigen emotionele en psychologische landschappen. Ze gelooft dat kunst zowel een spiegel als een hulpmiddel voor menselijke evolutie moet zijn, en persoonlijke, collectieve groei en zelfbewustzijn moet bevorderen.