Schumachers praktijk belichaamt de overtuigingen die ze zelf aanhangt: dat liefde de levenskracht is die alles schept; dat alles in wezen dezelfde energie is, oneindig uitgedrukt. Ze noemt dit Liefde in Al Haar Frequenties – LIAIF – van nature ondefinieerbaar, altijd in dienst van de evolutie van de liefde.
Ze begint elk creatief proces met gebed en overgave, waarbij ze haar lichaam als instrument gebruikt waarmee LIAIF creëert. Niets wordt achtergehouden. Wat er tijdens het creatieproces door haar lichaam stroomt, is vaak ondraaglijk. Wat op het doek verschijnt, is schoonheid. Ze is dit gaan begrijpen als de essentie van alchemie: door het toe te laten, wordt lood goud. In een wereld die verdrinkt in pijn die ze niet kan verwerken, beredeneren, rechtvaardigen of herstellen, biedt ze dit als een mogelijkheid – wanneer we ons richten op wat er is, vindt transformatie vanzelf plaats.
Haar schilderijen hebben iets weg van een Rorschach-test; elke kijker ziet er iets anders in. Op die manier blijven de schilderijen levend en krijgen ze een uniek, persoonlijk karakter in de ogen van elke toeschouwer.