Ontdek de creatie in interieurs
Kunstwerk details
- Techniek : Acryl, Grafiet op Canvas
- Overige details : Kunstwerk op houten raamwerk. Klaar om op te hangen. Omlijsten op aanvraag.
- Afmetingen : 39,4x39,4in
Over dit kunstwerk
De Lactis-elegie toont een vrouw gehuld in een donkere mantel die een baby vasthoudt, terwijl aan haar voeten een gebroken kruik melk morst op de grond van een verwoeste stad. De scène verwijst naar de barokke Maria-iconografie – de voedende Maagd, de Mater Dolorosa – maar verplaatst naar een hedendaagse context van verlies en verlatenheid. De gemorste melk fungeert als centraal symbool: oervoeding, vitale levenskracht en een belofte van zorg die…
niet langer volledig kan worden nagekomen. In de barok symboliseert wat gemorst wordt het onherstelbare, de tijd die niet terugkeert, de onderbroken genade.
Hier wordt dat stille gebaar een elegie: geen schelle klaagzang, maar een ingetogen, bijna rituele droefheid.
Het contrast tussen de donkere mantel en de witte deken van het kind benadrukt de spanning tussen schaduw en zuiverheid, tussen verval en mogelijkheden. Het moederlichaam biedt steun en bescherming, maar onthult tegelijkertijd de zwaarte van een gebroken wereld.
Hier wordt dat stille gebaar een elegie: geen schelle klaagzang, maar een ingetogen, bijna rituele droefheid.
Het contrast tussen de donkere mantel en de witte deken van het kind benadrukt de spanning tussen schaduw en zuiverheid, tussen verval en mogelijkheden. Het moederlichaam biedt steun en bescherming, maar onthult tegelijkertijd de zwaarte van een gebroken wereld.
Cristina Fuentes
Argentinië
Referenties
- Internationale Aanwezigheid
- Ervaren Kunstenaar
- Featured in gallery curations
- Werken in opdracht
« Ik voel de behoefte om te zien wat er aan de andere kant van de dingen is, de eeuwige zoektocht om te weten dat er iets is dat verder gaat dan we kunnen waarnemen. »
Cris Fuentes is een beeldend kunstenaar gespecialiseerd in schilderkunst en woont in Argentinië. Haar werk is veelvuldig tentoongesteld in binnen- en buitenland, maar ook in Italië, Nepal, Ecuador, Denemarken, Mexico, Chili en Brazilië. Ze beschrijft haar kunst als gebaseerd op action painting, dat is samengesmolten met expressionisme, waarin figuratie en abstractie elkaar aanvullen en "een mogelijke grens tussen de ene taal en de andere doen vervagen". Een nostalgie naar afwezigheid en het gevoel dat kunst draait om het vullen van een leegte zijn altijd aanwezig geweest in haar werk. Haar artistieke behoefte kon niet anders worden uitgedrukt dan door middel van gebaren, met de kracht van een penseelstreek. De figuur van de ruïne, vanuit een materieel en conceptueel perspectief, heeft haar aangesproken als een representatie van overblijfselen. Interessant genoeg vormen ruïnes metaforen voor wat haar als kunstenaar interesseert: innerlijke toestanden en de handeling om jezelf erin onder te dompelen om vervolgens weer tevoorschijn te komen.