Ontdek de creatie in interieurs
Kunstwerk details
- Techniek : Acryl, Houtskool op Canvas
- Overige details : Kunstwerk op houten raamwerk. Klaar om op te hangen. Omlijsten op aanvraag.
- Afmetingen : 39,4x39,4in
Over dit kunstwerk
In de maatstaf van de menselijkheid zit een vrouw in een donkere mantel op een wankele bank in een verwoeste stad. Ze draagt versleten laarzen, die haar lichaam verankeren in de aarde en het huidige moment. Aan weerszijden van haar zitten twee kinderen, verkleed als engelen – zonder vleugels – die zweven tussen het hemelse en het aardse.
De vrouw houdt een weegschaal vast, een eeuwenoud symbool van oordeel, evenwicht en meting; maar hier weegt ze… geen zielen of bezittingen: ze weegt de mensheid. De weegschaal reageert niet op een goddelijke wet of een volmaakte orde, maar op een gebroken wereld waarin zekerheden zijn ingestort.
De vrouw houdt een weegschaal vast, een eeuwenoud symbool van oordeel, evenwicht en meting; maar hier weegt ze… geen zielen of bezittingen: ze weegt de mensheid. De weegschaal reageert niet op een goddelijke wet of een volmaakte orde, maar op een gebroken wereld waarin zekerheden zijn ingestort.
Cristina Fuentes
Argentinië
Referenties
- Internationale Aanwezigheid
- Ervaren Kunstenaar
- Featured in gallery curations
- Werken in opdracht
« Ik voel de behoefte om te zien wat er aan de andere kant van de dingen is, de eeuwige zoektocht om te weten dat er iets is dat verder gaat dan we kunnen waarnemen. »
Cris Fuentes is een beeldend kunstenaar gespecialiseerd in schilderkunst en woont in Argentinië. Haar werk is veelvuldig tentoongesteld in binnen- en buitenland, maar ook in Italië, Nepal, Ecuador, Denemarken, Mexico, Chili en Brazilië. Ze beschrijft haar kunst als gebaseerd op action painting, dat is samengesmolten met expressionisme, waarin figuratie en abstractie elkaar aanvullen en "een mogelijke grens tussen de ene taal en de andere doen vervagen". Een nostalgie naar afwezigheid en het gevoel dat kunst draait om het vullen van een leegte zijn altijd aanwezig geweest in haar werk. Haar artistieke behoefte kon niet anders worden uitgedrukt dan door middel van gebaren, met de kracht van een penseelstreek. De figuur van de ruïne, vanuit een materieel en conceptueel perspectief, heeft haar aangesproken als een representatie van overblijfselen. Interessant genoeg vormen ruïnes metaforen voor wat haar als kunstenaar interesseert: innerlijke toestanden en de handeling om jezelf erin onder te dompelen om vervolgens weer tevoorschijn te komen.